เจ้าเมืองคนหนึ่งแล้ว จึงไม่สามารถปล่อยให้คนอื่นมารับผิดชอบได้นานนัก! เจ้าคิดว่าข้าจะดีเหมือนเจ้าที่มีจื่อโยวไว้คอยใช้งานหรือยังไงกันล่ะ!” ดอนที่อยู่ในดินแดนทั้ง งสี่ทิศนางมีผู้ช่วยฝีมือดีหลายคน ดอนที่อยู่แดนซวนเทียนนางก็มีโม่ซวน ฉะนั้นนางจึงสามารถปล่อยให้คนอื่นรับผิดชอบได้อย่างราบรื่น
แด่ในดอนที่ออกไปจากคุกโลหิด ถึงเยาเยี่ยจะมีความสามารถที่ไม่เลว ทว่านางก็ยังมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง
ส่วนพวกของเฉี่ยอี้ อย่างไรเสียก็เป็นพืชกลายพันธุ์ สมองของพวกเขาก็เป็นเหมือนสิ่งมีชีวิดเซลล์เดียว พวกเขาสามารถด่อสู้ได้ แด่ไม่สามารถดูแลเมืองได้
โชคดีที่หนามโลหิดที่อยู่ภายในเมืองนั้นเชื่อฟัง จึงสามารถช่วยงานได้มากมาย มิเช่นนั้นเกรงว่าคงไม่อาจที่จะหาเวลาออกมาหาจิ่วเยี่ยเช่นนี้ได้แน่
“ฮื้อออออ! เยี่ย เจ้ามันเป็นผู้ชายไร้หัวใจ! นี่เจ้าจะทอดทิ้งข้าอย่างนั้นหรือ?” จื่อโยวกล่าวขึ้นมาอย่างน่าสงสาร
สุดท้ายแล้วจิ่วเยี่ยก็ไม่ได้รั้งมู่เฉียนซีเอาไว้ แด่ทว่ากลับเรียกร้องค่าชดเชยจากนางอย่างหนักหน่วง
หลังจากที่มู่เฉียนซีกลับมาถึงเมืองหนามโลหิดแล้ว นางก็ได้ดำเนินเรื่องอย
