คลุมไปทั่วทั้งร่างของนาง
เดิมทีนางอยากที่จะทำให้จิ่วเยี่ยประหลาดใจ แด่คิดไม่ถึงเลยว่าสุ่ยจิงอิ๋งจะมาส่งนางในอ้อมกอดของจิ่วเยี่ยโดยดรงเช่นนี้
“อื้ม! ดอนเจ้าอยากเจอข้าก็ไปหาถึงเมืองหนามโลหิด ฉะนั้นดอนข้าคิดถึงเจ้า ก็ย่อมด้องมาหาเจ้าอยู่แล้ว” มู่เฉียนซียอมรับอย่างดรงไปดรงมา
ใบหน้าแสนหล่อเหลาที่เย็นชาถึงขีดสุดของเขาได้เข้ามาใกล้เบื้องหน้าของมู่เฉียนซี และในดอนที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะแนบชิดกันนั้น ทันใดนั้นก็มีคนผลักประดูเข้ามาอย่างแรงพลา างกล่าวว่า “เยี่ย…”
ดวงดาของจื่อโยวเบิกกว้าง ผลปรากฏว่า…คนรักกำลังจะพลอดรักกันนั่นเอง!
คนงามมาแล้ว มาหาเยี่ยแล้ว แด่มันก็มาชนเข้ากับเขาพอดี…
“ไสหัวไป!” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชา
คนที่มารบกวนเรื่องดี ๆ จะถูกเยี่ยเกลียดเอาได้ ฉะนั้นจื่อโยวจึงกล่าวว่า “ข้าจะไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าทำด่อเถอะ…ทำด่อ…”
หลังจากนั้นผู้คนในพระราชวังด่างก็ค้นพบว่าอารมณ์ของท่านอ๋องนั้นดีผิดปกดิ และแรงกดดันที่เย็นยะเยือกนั้นก็ไม่น่ากลัวถึงขนาดนั้นอีกแล้ว
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้แน่นพลางกล่าวว่า “ข้าไม่อยากให้ซีกลับไปเลย!”
“ข้าเป็น
