มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา อย่างไรเสียพวกเขาก็คงจะเอะอะกันไม่นานนักหรอก! หากมันจบแล้วละก็ ตอนนั้นก็ให้เฉี่ยอี้ไปรายงานข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ! ท่านเจ้าเมือง!” เฉี่ยเอ้อร์พยักหน้ากล่าว
เมื่อรอหลังจากที่คนเหล่านั้นเข้ามาในเมืองหนามโลหิตแล้ว คนที่เป็นลมไปเพราะต่อสู้กับหนามโลหิตก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และพวกเขาก็คาดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะยังมีชีวิตอยู่
ไม่ตาย พวกเขาไม่ได้กลายเป็นอาหารของหนามโลหิตอย่างนั้นหรือ?
นี่…หรือที่หนามโลหิตไว้ชีวิตพวกเขา ก็เพื่อที่จะกักตุนเอาไว้กินทีหลัง
และในเวลานี้ มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมา ซึ่งคนเหล่านี้คือมนุษย์ ไม่ใช่หนามโลหิตแต่อย่างใด
ความสามารถของคนเหล่านี้ดูธรรมดาทั่วไป แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่ามอยู่ดี
“เจ้าเมืองของพวกเราให้มาเชิญพวกเจ้า!”
เจ้าเมืองหรือ ทุกคนต่างก็ผงะไปทันที
เมืองหนามโลหิตมีเจ้าเมืองแล้วอย่างนั้นหรือ ถึงพวกเขาจะเคยได้ยิน แต่ก็ไม่เคยให้ความสนใจมันอย่างจริงจังมาก่อนเลย
อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่รู้ว่าหลังจากที่เจ้าเมืองผู้นั้นเข้ามาในเมืองหนามโลหิตแล้ว จะยังสามารถเห็นดวงตะวันในวันรุ่งขึ้นได้อีกหรือไม่?
“ตกลง!”
บนลานกว้างของเมืองหนามโลหิต มีผู้คนมารวมตัวก
