ันอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งก็มีคนของเมืองโยว เมืองเยว่ซางและเมืองโม่ นอกจากนี้ยังมีคนของเมืองอื่นทั้งยี่สิบสี่เมืองนั้นอยู่ด้วย
ทุกคนต่างทุลักทุเลกันเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังมีความรู้สึกที่ค่อนข้างมึนงงอยู่นิดหน่อย
ที่นี่คือเมืองหนามโลหิตจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะยังไม่ตาย และนี่ก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์มากที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่เช่นนี้
ในเวลานี้ ก็มีร่างเงาหลายร่างก็เดินเข้ามา และมีหญิงสาวอยู่สองคนที่พวกเขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นพิเศษ
“ท่านเจ้าเมือง!” ในเวลานี้ ก็มีคนตะโกนกล่าวขึ้นมา
เจ้าเมืองหรือ!
พวกเขาแต่ละคนต่างจ้องมองด้วยความตื่นตะลึง ไม่มีทางหรอก! นะ…นางคือเจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิตอย่างนั้นหรือ!
มู่เฉียนซีจ้องมองไปทางพวกเขาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ยินดีต้อนรับแขกทุกท่านที่มายังเมืองหนามโลหิตของพวกเรา หลายวันมานี้ทุกท่านอยู่ภายในเมืองหนามโลหิตอย่างมีความสุขดีหรือไม ม่?”
พวกเขาแต่ละคนต่างก็ดูสับสนกันเล็กน้อย นางคือเจ้าเมืองของเมืองอื่น ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะยังเป็นเจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิตด้วย
หลังจากที่นางเขามาในเมืองหนามโลหิต
