นท่านอยู่แล้ว และนอกจากท่านแล้วก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์เป็นเจ้าเมืองทั้งนั้น!”
“คารวะท่านเจ้าเมือง!”
“ขอให้ท่านเจ้าเมืองมีความสงบสุขนับหมื่นปี”
“ก่อนหน้านี้เป็นเพราะพวกเรามีตาหามีแววไม่! ท่านเจ้าเมืองโปรดอย่าถือสาพวกเราเลยขอรับ”
“พวกเจ้าพูดรู้เรื่องก็ดีแล้ว!” มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ
เมืองที่เป็นของตนเอง ตอนนี้ถือว่าอยู่ในกำมือของนางอย่างสมบูรณ์แล้ว ลำดับต่อไปคือต้องพิจารณาว่าจะต้องจัดการกับคนเหล่านี้อย่างไรดี?
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “พวกเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่?”
“อยากสิขอรับ! แน่นอนว่าต้องอยากมีอยู่แล้ว” แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะรนหาที่ตายมาก่อน แต่นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่รู้ถึงความสามารถของศัตรูเลยต่างหาก!
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็นำพากองกำลังที่เป็นลูกน้องของพวกเจ้าทั้งหมด เดินทางไปยังเมืองหนามโลหิตเสียเถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ท่านเจ้าเมืองไว้ชีวิตด้วยเถิดขอรับ!”
“ท่านเจ้าเมืองไว้ชีวิตข้าด้วย!”
ทันทีที่ได้ยินว่าต้องไปที่เมืองหนามโลหิต พวกเขาแต่ละคนก็หน้าถอดสีไปในทันที
เฉี่ยอี้เองก็จนปัญญาเหมือนกัน เหตุใดคนที่เขาเจอทุกคนถึงได้รู้สึกว่าการไปที่เมืองหนามโลหิตเป็นการรนหาที่ตายก
