บเจ้าครองดินแดนแล้วก็ต่างกันราวฟ้ากับเหวอยู่ดี
คนเหล่านี้ต้องตายแน่นอน เพราะพวกเขามีคนมาช่วยแล้ว!
น้ำเสียงของชายชราดังมาจากกลางอากาศ “ช่างกล้าหาญเสียจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าจะกล้าทำร้ายแม้แต่คนที่ข้าต้องการจะปกป้อง ช่างรนหาที่ตายนัก!”
ชายชราผู้นั้นพุ่งจากกลางอากาศไปยังกำแพงเมือง จากนั้นดาบก็วาดผ่านอากาศไปทางที่พวกของมู่เฉียนซียืนอยู่
ในตอนที่ชายชราคนนั้นกำลังเข้าใกล้ร่างสีแดงเลือดเหล่านั้น ก็คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะหยุดดาบนั้นด้วยมือเปล่า
พวกเขาตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง “นะ…เจ้านี่มันคนโง่หรือเปล่า! คิดไม่ถึงว่าจะรับดาบด้วยมือเปล่าเช่นนี้”
“ดาบเล่มนั้นไม่ถึงว่าเป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพ แต่มันก็ใกล้เคียงกับมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพอยู่ดี อย่างไรเสียมันก็เป็นถึงอาวุธวิญญาณของคนที่มีความสามารถระดับใต้เท้าเชียวนะ!”
โม่อูกล่าวด้วยความตื่นตระหนกว่า “ท่านเจ้าเมือง ท่านเฉี่ยอี้กำลังตกอยู่ในอันตรายขอรับ”
แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับไม่แสดงท่าทางที่เป็นกังวลใด ๆ ออกมาเลย และเฉี่ยเอ้อร์ก็ยังคงบ่นอีกว่า “เจ้าเฉี่ยอี้นี่จะเจ้าเล่ห์เกินไปหน่อยแล้ว! คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่ให้โอกาสเช่นนี้กับข้าบ้างเลย”
เฉี่ยซานกล่าวอย่างอ่อนแอ
