าวหน้าข้าไม่ช่วยเจ้าโน้มน้าวให้เขากลับไปอีกแล้วนะ ให้ตายเถอะ!”
จื่อโยวกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “คนงาม ข้าก็ทำอย่างเต็มที่แล้ว! เพราะเยี่ยคิดถึงเจ้าจนแทบบ้าจึงหนีมาเช่นนี้ ข้าก็ไม่มีหนทางเหมือนกัน!”
จิ่วเยี่ยและจื่อโยวกลับไปแล้ว มู่เฉียนซีพูดถูกแล้ว เพราะเขามีเรื่องมากมายที่จะต้องไปจัดการจริง ๆ
และเมื่อเขาได้เห็นว่าซีสามารถจัดการเมืองหนามโลหิตได้ดีแล้ว นอกจากนี้ยังมีพืชกลายพันธุ์ระดับเจ็ดดาวเป็นลูกน้อง ก็ไม่มีอะไรที่เขาต้องเป็นห่วงอีก
หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว มู่เฉียนซีก็ได้เรียกพวกเขาสองสามคนให้เข้ามา หลังจากนั้นก็กล่าวว่า “คนของพวกเราสามารถไปหาซื้อที่ตลาดโกลาหลได้!”
เยาเยี่ยกล่าวว่า “แต่ว่าท่านเจ้าเมือง ทาสของตลาดโกลาหลราคาไม่ถูกเลยนะเจ้าค่ะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “แพงอย่างนั้นหรือ? หากเงินของหอหมอปีศาจไม่พอละก็ ข้าค่อยไปเอามาจากเมืองอื่นก็ได้! หากข้าจำไม่ผิด เมืองเหล่านี้ต่างก็เป็นของข้าแล้ว”
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็หยิบหนังสือกรรมสิทธิ์ของเมืองออกมาสองสามเล่ม
“ในระหว่างที่เตรียมคนงาน พวกเราออกไปดูเมืองอื่น ๆ กันเถอะ”
เมืองอื่น ๆ นั้นไม่ได้ถูกยึกครองโดยพืชกลายพันธุ์อย่างหนามโลหิตเหมือนเมืองหนาม
