“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
จ้าวเอ๋อเหรินยิ้มหวานราวบุปผาแรกแย้ม หากในแววตากลับเย็น
เยียบดุจ า างเหมันต์
“หรือเจ้าจะยังหลงคิดว่าข้าจริงใจเข้าหาเจ้า? ข้าจะบอกให้ก็ได้ ที่ ข้าใกล้ใดเจ้า ก็เพื่อจะ ทําร้ายเจ้าให้เจ็บยิ่งกว่าเดิมเท่านั้นเอง เจ้าโดน ข้าใส่ร้ายมาตั้งกี่ครั้งแล้ว ยังไม่รู้จักจ่า จะโทษผู้ใดได้เล่า?”
จ้าวเชยหรินชะงักงัน ความทรงจํามากมายที่เคยถูกใส่ความ ต ขึ้นมาทีละฉาก เมื่อ มาปะติดปะต่อกับท่าทีของน้องสาวในวันวาน นางก็หัวเราะออกมาอย่าง นขม
“ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…. ดูท่าที่เจ้าว่ามาจะไม่ผิด ข้า… ข้ามันโง่เอง โง่ที่ไม่ ตื่น จึงได้มีจุดจบเช่นนี้
“ก็ใช่น่ะสิ”
จ้าวเบ่อเหวินเอียงหน้ามองพี่สาวอย่างไร้เดียงสา
ๆ
“เพราะเจ้าโง่แท้ ๆ จึงได้มีวันนี้ ข้ายังมีเรื่องหนึ่งจะบอก เจ้าเรียก เขาว่า ” อ อ อย่างเกรงใจมา ลอด แต่บ้ากลับเรียกเขาว่า “อีหร่าน อย่างสนิทสนม เขาที่เจ้าคิดว่าเป็นคู่ตรองแท้จริงนั้น ที่แท้ขอบช้ามา รถอด ไม่เคยมีใจให้เจ้าแม้เพียงครึ่งส่วน
ค่าพูด นราวต้อนเหล็กฟาดลงกลาง ก
“ทุกครั้งที่เจ้าพบเขา ชาวมอยู่ด้วย เบา ดเจ้าออกไป ก็เพียง เพื่อจะได้พบช้า เขาบอก าว่า า างหากคือรักแท้แห่งวิด การแต่งบ เจ้าเป็นเพียงค่าสัญญาหมั้นหมายของเองตระกูลเท่านั้น เขายังให้สัญญา ว่า หลัง แต่งกับเจ้าแล้ว จะขอท่าน อรับข้าเป็นภรรยารอง
รอยยิ้มหวานค่อย ๆ แปรเป็นเข็น
ๆ
“แต่ข้าจะยอมให้เจ้ากดหัวบ้าได้อย่างไร? หากเจ้าลาย ข้าก็
