่อผู้ชายของตนเองมาแล้ว ด้วยเหตุนี้ท่านเจ้าเมืองที่ขยันกลั่นยาของพวกเขาก็หยุดงานทันที
ในฐานะเจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิต แม้ว่านางจะโกรธท่านอ๋องผู้นี้ที่มาลวนลามนางอย่างเปิดเผย แต่ก็ยังคงทำอาหารอร่อย ๆ ให้เขากินด้วยตนเองอยู่ดี
จิ่วเยี่ยได้ดึงมู่เฉียนซีเข้ามาในอ้อมกอดพลางกล่าวว่า “ในเมื่อซีทำอาหารแล้ว เช่นนั้นข้าจะป้อนเจ้าเอง…”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที “ข้ากินเองได้!”
“แต่ข้าอยากทำเช่นนี้นี่!”
อย่างไรเสียตั้งแต่ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยมาถึง ทั้งสองก็เริ่มแสดงความรักในที่สาธารณะกันไม่หยุดหย่อน ซึ่งความเจิดจ้านั้นทำให้ดวงตาของมนุษย์และพืชที่อยู่ในเมืองต่างมืดบอด และยังท ทำให้รู้สึกว่าเมืองที่เคยมืดมน ตอนนี้ล้วนมีฟองสบู่อยู่เต็มไปหมด
ในเวลานี้ ได้มีคนแปลกหน้าอีกคนหนึ่งมายังเมืองหนามโลหิตของพวกเขา
แต่ความสามารถของคนแปลกหน้าผู้นี้ไม่น่ากลัวเท่ากับผู้ชายของท่านเจ้าเมืองของพวกเขาแม้แต่น้อย และเพื่อไม่ให้ไปรบกวนช่วยเวลาแห่งความรักของเขาทั้งสอง
เฉี่ยอี้จึงคิดว่าจะไม่ไปรายงานท่านเจ้าเมือง และมอบหน้าที่ให้เฉี่ยเอ้อร์กับเฉี่ยซานเป็นคนลงมือท
