ียวเป็นจำนวนมาก ซึ่งมันก็ทำให้เฉี่ยซานที่อยู่ด้านข้างหยิบมันขึ้นมายกดื่มด้วยความตะกละตะกลาม จ จากนั้นก็กล่าวว่า “อร่อย! มันอร่อยมากเหลือเกิน”
เฉี่ยเอ้อร์ทนไม่ไหวจนหยิบขึ้นมาดื่มบ้าง และนางก็ดื่มเข้าไปราวกับว่าถูกขังอยู่ภายในทะเลทรายและไม่เคยได้ดื่มน้ำมาก่อนนับพันปีอย่างไรอย่าง งนั้น “อุ้บ! มันรสชาติดีมากเลยจริง ๆ”
“ข้าก็อยากได้ด้วย!” เฉี่ยอี้เองก็เข้ามาแย่งไปขวดหนึ่งเช่นกัน
เดิมทีมันเป็นบรรยากาศที่ตึงเครียดมาก แต่หลังจากที่มู่เฉียนซีหยิบเอายาน้ำออกมากองใหญ่เช่นนี้ ความตึงเครียดนั้นก็มลายหายไปทันที
“แล้วนี่ยังจะสู้อยู่ไหม? อย่ามัวแต่กินกันสิ!” ทุกคนต่างเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตะลึง
ทั้งเฉี่ยเอ้อร์และเฉี่ยซานต่างก็ดื่มยาน้ำไปมากกว่าสิบขวดในรวดเดียวก่อนที่จะหยุดลง พวกเขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก และหลังจากนั้นก็มองไปทา างมู่เฉียนซีด้วยท่าทางที่เขินอายเป็นอย่างยิ่ง
ในเมื่อไปเอาของคนอื่นมากินแล้ว นับได้ว่าในตอนนี้นางถูกเลี้ยงจนอิ่มหนําสําราญ ฉะนั้นหากนางลงมือมั
