นก็จะดูน่าอายเกินไปหน่อยน่ะสิ!
นางกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “น้องสาว หากเจ้าต้องการเมือง เช่นนั้นข้าก็จะเอาทุกเมืองที่อยู่ในเขตหวงห้ามทางตอนใต้สุดนี้มาให้เจ้า เป็นอย่างไร? เจ้าอยากที่จะเป็นเจ้าเมืองเมืองไหนดีล่ะ? แต่ทว่าหากเป็นเมืองหนามโลหิต พวกเราก็ต้องรอให้เจ้านายของพวกเรากลับมาก่อน”
ถึงแม้ว่า พวกเขาจะไม่รู้เช่นกันว่า เจ้านายของพวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่ หรือจะกลับมาหรือไม่ก็ตาม?
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เมืองที่ไม่มีเจ้าของของเขตหวงห้ามใต้สุดแห่งนี้เดิมทีก็ล้วนเป็นของข้าอยู่แล้ว และเมืองหนามโลหิตแห่งนี้ก็เป็นเหมือนหล ลักที่ใหญ่ที่สุดในเขตหวงห้ามทางตอนใต้ ฉะนั้นข้าก็เลยชอบมัน”
“ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยนี่ช่างใจกว้างอะไรเช่นนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้มอบสถานที่ขนาดใหญ่เช่นนี้กับให้น้องสาวได้” เฉี่ยเอ้อร์กล่าวด้วยความประหลาดใจ จเล็กน้อย
ผู้คนต่างก็บ่นพึมพำกันอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง จะไม่ให้เขาใจกว้างได้อย่างไรเล่า?
นี่เป็นถึงว่าที่ภรรยาของท่านอ๋องจิ่วเยี่ยเลยนะ หากไม่ใจกว้างกับว
