ให้ชิงอิ่ง! !
“พระเจ้า! มากมายเหลือเกิน มากมายจริง ๆ! ข้าเชื่อเจ้า ข้าเชื่อเจ้าแล้ว!” เขากระโจนใส่กองภูเขาเล็ก ๆ ของยาน้ำและยาลูกกลอนเหล่านั้นราวกับคนเจ้าชู้ที่เจอสาวงามก็มิปาน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าเอายาน้ำกับยาลูกกลอนนี้ไปแบ่งกันเสีย เอาไปแบ่งให้หนามโลหิตตัวอื่น ๆ ที่อยู่ในเมืองหนามโลหิตด้วย เพราะอีกเดี๋ยวข้าจะพาคนของข้าเข้ามา เจ้าพวกนี จะได้ไม่โจมตีคนของข้าอย่างหิวโหยอีก”
“เจ้าวางใจได้เลย ในเมื่อพวกเขามียาน้ำและยาลูกกลอนที่ล้ำค่าเช่นนี้เอาไว้กินแล้ว จะไปสนใจมนุษย์ได้อย่างไร?”
พวกมันสามารถแบ่งปันความอร่อยเหล่านี้ไปอย่างทั่วถึง และไม่ว่าพืชกลายพันธุ์ที่อยู่ในนี้จะมีระดับสูงเพียงใด แต่เวลานี้พวกมันก็เดือดพล่านขึ้นมาอย่างมีความสุข
มู่เฉียนซี กล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าก็ค่อย ๆ กินกันเถอะ ข้าจะไปพาคนของข้าเข้ามา”
ทันทีที่พูดจบ มู่เฉียนซีก็ตามพวกของอ้านและเยาเยี่ยเดินออกจากประตูเมืองไป
ซึ่งหนามโลหิตเหล่านี้ก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาแต่อย่างใด และชายที่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ผู้น
