ข้าต้องการที่จะพบปรมาจารย์ท่านนี้! ขอร้องพวกเจ้าล่ะ ข้ามีความจริงใจมากจริง ๆ”
เพื่อของกิน ท่าทางที่หยิ่งยโสของพืชกลายพันธุ์ระดับเจ็บดาวผู้นี้ก็ได้หายไปแล้ว อีกทั้งยังกระพริบตาปริบ ๆ มองไปทางมู่เฉียนซีด้วยความหวังอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าเป็นคนที่กลั่นยาน้ำนี้ออกมาเอง”
เขาผงะไปครู่หนึ่ง “เจ้า…เจ้าพูดจริงอย่างนั้นหรือ?”
“มนุษย์ที่อายุน้อยขนาดนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีทักษะในการกลั่นยาเหนือกว่านายท่านของพวกข้าเสียอีก?” เขาแทบไม่อยากที่จะเชื่อเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าก็เอายาน้ำกับยาลูกกลอนทั้งหมดเหล่านี้ไป ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะเชื่อข้าแน่นอน”
ตอนที่ชิงอิ่งบาดเจ็บสาหัสในตอนแรก ยาน้ำเหล่านี้ไม่สามารถใช้กับเขาได้เลย อีกทั้งมันยังยังช่วยอะไรไม่ได้อีกด้วย ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงได้เอามันทั้งหมดออกมามอบให้พวกเขา
ซึ่งทุกครั้งที่เห็นสิ่งเหล่านี้มันก็ทำให้นางนึกถึงความเสียใจและสิ้นหวังในวันนั้นอยู่เสมอ ฉะนั้นหากจัดการได้เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน
รอเมื่อไรที่ชิงอิ่งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็คาดว่าน่าจะฝึกฝนทักษะการปรุงยากับนิรันดร์จนแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้ได้แล้ว จากนั้นนางค่อยกลั่นยาน้ำที่ดียิ่งกว่านี้
