นั่นก็เป็นเพราะว่าเขาเคารพนับถือเจ้านายจึงได้ไว้หน้าอยู่บ้าง มิเช่นนั้นเขาก็คงพูดว่าหลายร้อยหลายพันเท่าไปแล้วล่ะ
“คุกโลหิตมีนักปรุงยาเช่นนี้ปรากฏตัวออกมาเมื่อไรกัน คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะไม่รู้ และนักปรุงยาที่ข้าเคยจับมาก่อนหน้านี้เหล่านั้นล้วนมีแต่คนที่ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!” และตอนนี เขาก็ร่าเริงขึ้นมาจนใบหน้าที่เย็นชานั้นไม่มีอีกแล้ว
เยาเยี่ยกล่าวว่า “ที่นักปรุงยามีฝีมือหลายคนหายไปจากคุกโลหิตเมื่อหลายร้อยปีก่อน คงจะไม่ใช่ฝีมือของเจ้าหรอกใช่หรือไม่!”
หากพืชกลายพันธุ์ระดับเจ็ดดาวนี้กลายร่างเป็นมนุษย์ ก็ไม่ยากที่เลยจะแทรกซึมเข้าไปในฝูงชนและลักพาตัวนักปรุงยาไปได้
“น่าจะเป็นข้าเองนั่นแหละ! พวกเขาไร้ประโยชน์ ไม่เพียงแต่กลั่นยาลูกกลอนที่กินยากออกมาแล้ว ยังไม่มีผลต่อพวกเราเลยแม้แต่น้อยอีกด้วย! ฉะนั้นข้าเลยทำให้พวกเขากลายเป็นปุ๋ยไปหมดเ เลย แต่ทว่าผลงานของปรมาจารย์ท่านนี้ยอดเยี่ยมมาก มันอร่อยมาก อร่อยมากเหลือเกิน นอกจากนี้ข้ายังสัมผัสได้ว่ามีพลังที่บริสุทธิ์ที่แพร่กระจายไปในร่างกายของข้าอีกด้วย”
“
