หากพวกเขาทุกคนเข้ามา แล้วประตูเมืองปิดลง เมื่อถึงเวลานั้นหนามโลหิตที่อยู่ในเมืองก็คงจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ซึ่งมันก็จะกลายเป็นเรื่องลำบากไปทันที
“นายท่าน...ข้า…ข้าจะปล่อยให้ท่านเข้าไปเพียงลำพังได้อย่างไร หากมีอันตรายจะทำเช่นไรเล่า?” สีหน้าของเยาเยี่ยเปลี่ยนเป็นขาวซีดทันที
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าวางใจเถอะ! ข้าสามารถหาทางหนีออกมาได้ เจ้ารับผิดชอบเฝ้าประตูเมืองเอาไว้ก็พอ!”
เยาเยี่ยกัดริมฝีปากแล้วกล่าวว่า “เจ้าค่ะ!”
ในเมื่อเจ้านายของนางยืนกรานขนาดนี้ นางก็หมดหนทางที่จะขัดขวางได้ เช่นนั้นคงทำได้เพียงสละชีวิตเป็นเพื่อนเจ้านายเท่านั้น
มู่เฉียนซีเหยียบเข้าไปในเมืองหนามโลหิตอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็เดินไปบนถนนเส้นที่อยู่กลางเมืองนี้
ถึงจะมีมนุษย์อย่างนางบุกเข้ามาในเมืองแห่งนี้อย่างกะทันหัน แต่ก็น่าแปลกใจที่พวกมันไม่โจมตีนางในทันที
เยาเยี่ยที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า ได้แต่เฝ้ามองแผ่นหลังสีม่วงเดินลึกเข้าไปในเมืองหนามโลหิตมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งมันก็ทำให้ภายในใจของนางตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
และหนามโลหิตที่ขวางทางมู่เฉียนซีทั้งหมดเหล่านั้น ต่างก็ถูกยาน้ำของมู่เฉียนซีกำจัดออกไปจนหมดสิ้น
มู่เฉียนซีมองดู
