เมื่อมาถึงประตูเมือง หนามโลหิตกลับยังคงไม่โจมตีพวกนางอยู่ดี
มู่เฉียนซีผงะไปเล็กน้อย หนามโลหิตที่อยู่นอกเมืองถูกจัดการไปจนสิ้นซากแล้วอย่างนั้นหรือ?
เยาเยี่ยกล่าวว่า “นายท่าน ข้าน้อยจะไปเปิดประตูให้นะเจ้าคะ!”
“ได้!” มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อย
ก่อนที่นิ้วอันเรียวบางราวกับหยกของเยาเยี่ยจะสัมผัสถูกประตูใหญ่ของเมืองหนามโลหิต ประตูใหญ่นั้นก็มีเสียง ตูมม! ดังขึ้นมา จากนั้นมันก็เปิดออกเองอย่างกะทันหัน
และเมื่อทอดมองเข้าไป ก็จะเห็นถนนใหญ่ที่กว้างขวางอยู่ตรงกลางเมือง
บนถนนนั้นมีหนามโลหิตมากมายหลายชนิด นอกจากนี้หนามแหลมคมเหล่านั้นต่างก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินจากทุกหัวระแหง ซึ่งหากเดินไปโดยที่ไม่มีพลังวิญญาณคอยป้องกัน ก็คาดว่าเท้าน่าจะถูกแทงจนเป็นรูแน่นอน
บ้านเรือนต่าง ๆ ล้วนถูกปกคลุมไปด้วยหนามโลหิต ซึ่งข้างในก็ไม่มีมนุษย์อยู่เลยสักคนเดียว เรียกได้ว่ามันคือสรวงสวรรค์ของหนามโลหิตดี ๆ เลยนี่เอง
เมืองแห่งนี้ให้ความรู้สึกที่อันตรายเป็นอย่างมาก เยาเยี่ยจึงกล่าวว่า “พระชายา หนามโลหิตที่อยู่ข้างในมีจำนวนนับไม่ถ้วน หากพวกเราเข้าไปมันจะอันตรายเกินไป หรือว่า…”
“ไม่เข้าถ้ำเสือแล้วจะจับลูกเสือได้อย่างไรล่ะ!” มู่เฉียนซีกล่าว
นาง
