อยออกไปจากขอบเขตการโจมตีของหนามโลหิตและรอคำสั่งอยู่รอบนอก!”
“พระชายา เหตุใดพวกเราถึงไม่รีบบุกเข้าไปโดยตรง และยึดเมืองแห่งนี้มาเลยล่ะขอรับ?” มีคนกล่าวถาม
“หนามโลหิตที่อยู่ข้างนอกเหล่านี้เป็นเพียงแค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น ข้ายังไม่แน่ใจว่าหนามโลหิตที่อยู่ภายในนั้นจะมีอันตรายมากมายแค่ไหน? ฉะนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถส่งพวกเจ้าไปเสี่ยงตายด้วยกันได้หรอก!” มู่เฉียนซีกล่าว
คนที่นางพามาด้วยเหล่านี้ไม่ได้มาเพื่อทุ่มเทให้กับการต่อสู้ และคนที่มีความสามารถที่แข็งแกร่งที่สุดก็มีเพียงนางแม่มดเยาเยี่ยปีศาจสาวผู้นี้เท่านั้น ซึ่งนางก็เป็นคนเดียวในหมู่พวกเขาที่อยู่ในระดับใต้เท้า
แน่นอนว่า คนที่คุ้มครองนางอย่างแท้จริงไม่ใช่พวกเขา แต่ทว่านี่เป็นเพียงแค่ทางเข้าเมืองเท่านั้น นางจึงไม่อยากให้พวกเขาต้องลงมือ
“แต่ทว่า พวกเราก็ไม่สามารถเอาแต่เฝ้าดูพระชายาเข้าไปเสี่ยงอันตรายได้นะขอรับ!” พวกเขากล่าวอย่างร้อนรน
“ข้าจะไปกับเยาเยี่ย ย่อมต้องมีหนทางที่จะล่าถอยกลับมาได้อยู่แล้ว พวกเจ้าจงรออยู่ทางนี้เถอะ นี่คือคำสั่ง!”
“ขอรับ!”
หลังจากที่ให้พวกเขาล่าถอยไปแล้ว มู่เฉียนซีก็มุ่งหน้าไปที่เมืองหนามโลหิตกับเยาเยี่ยอย่างระมัดระวัง ทว่า
