ไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก แต่ทว่าเสื้อผ้าของนางกลับถูกหนามโลหิตที่แหลมคมเหล่านี้เกี่ยวจนขาดรุ่งริ่งไปหมด
มู่เฉียนซีส่งสัญญาณมือให้เยาเยี่ยแล้วกล่าวว่า “พอแล้ว พวกเราถอยกันเถอะ ฝ่าวงล้อมออกไปกัน”
อย่างไรเสียเยาเยี่ยก็เป็นถึงใต้เท้าระดับล่าง ฉะนั้นการจัดการหนามโลหิตที่อยู่รอบนอกเหล่านี้จึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายมากอยู่แล้ว และในที่สุดนางกับมู่เฉียนซีก็ร่วมมือกันฝ่าว วงล้อมออกไปได้
ไม่ว่าอย่างไรหนามโลหิตเหล่านี้ก็ยังคงไล่ตามอย่างดุเดือด และมันก็ไม่คิดที่จะปล่อยพวกนางทั้งสองคนให้รอดพ้นไปได้อีกด้วย
ส่วนคนที่ถูกมู่เฉียนซีทิ้งเอาไว้ยังจุดเดิมต่างก็เป็นกังวลกันอย่างมาก และในที่สุดเมื่อพวกเขาสัมผัสได้ว่ามีกลิ่นอายที่คุ้นเคยกำลังเข้ามาก็พากันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอ อกทันที
“พระชายากลับมาแล้ว!”
“พระชายาได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ?”
“……”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ทุกท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้าไม่เป็นไร!”
เยาเยี่ยกล่าวถามอย่างสงสัยว่า “คราวนี้พระชายาไปเอาอะไรมาอย่างนั้นหรือเจ้าคะ มีประโยชน์อะไรหรือไม่?”
ในมือ
