อยู่ที่นี่ล่ะ! ยังไม่รีบไปรวบรวมข้อมูลของเมืองที่ไม่มีเจ้าเมืองมาอีก หากตกหล่นแม้แต่ที่เดียว พวกเจ้าจะต้องถูก กลงโทษด้วยการฆ่าตัวตายแน่!”
“ขอรับ! นายท่าน พระชายา พวกเราจะรีบไปเตรียมเมืองที่ไม่มีเจ้าเมืองมาถวายทันทีขอรับ” พวกเขาพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็รีบจากไปอย่างร้อนรนด้วยความรวดเร็ว จนถึงขั้นอยากจ จะให้ตนเองมีปีกงอกออกมาเลยทีเดียว
ในตอนที่จิ่วเยี่ยกำลังจะออกไปพร้อมกับมู่เฉียนซี จื่อโยวก็กล่าวว่า “รอให้ได้รับข้อมูลแล้ว ข้าจะรีบนำไปส่งด้วยตนเอง และจะได้ให้คนงามเลือกได้ตามใจชอบ!”
ในระหว่างทางที่กลับไปยังห้องนอน จิ่วเยี่ยก็กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ซีมีความสุขมากหรือไม่!?”
“ข้ากำลังจะกลายเป็นเจ้าเมือง แน่นอนว่าต้องมีความสุขมากอยู่แล้ว! แต่หลังจากนี้คงจะไม่ได้อยู่ในพระราชวังของคุกโลหิตบ่อย ๆ อีก หากว่าเจ้าคิดถึงข้า…”
“หากว่าข้าคิดถึงเจ้า แล้วควรจะทำเช่นไร?” จิ่วเยี่ยกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ
“หากว่าเจ้าคิดถึงข้า เช่นนั้นก็รอตอนที่ข้าคิดถึงเจ้า แล้วค่อยเรียกเจ้ามาก็แล้วกัน!” มู่เฉียนซีกล่าวด
