้า”
ที่นั่งที่เป็นรองเพียงหนึ่งแต่อยู่เหนือคนนับหมื่นได้หายไปแล้ว และตอนนี้ก็เหลือเพียงบัลลังก์เท่านั้น และทุกคนก็มองไปยังสาวน้อยผู้งดงามในชุดสีม่วงที่กำลังถูกนายท่านของพวกเขากอดเอาไว้แน่น
ถึงท่านอ๋องจิ่วเยี่ยจะไม่เคยมีความสนใจในตำแหน่งอ๋องมาก่อนเลย แต่นายท่านก็ไม่ควรที่จะรีบร้อนจนไปคว้าเอาพระชายาที่มีความสามารถไม่ถึงระดับเจ้าครองดินแดนผู้นี้มาเลย!
ซึ่งการให้ความสำคัญเช่นนี้ ก็ทำให้พวกเขาเหล่านี้หวาดกลัวมากเลยทีเดียว
จื่อโยวกล่าว “เป็นข้าที่ไม่ดีเอง แต่เยี่ยเจ้าทำให้ที่นั่งตำแหน่งนั้นหายไปแล้ว หลังจากนี้ไปหากเจ้าไม่อยู่แล้วข้าต้องมาทำงานให้ เจ้าจะให้ข้านั่งตรงไหนกันล่ะ!”
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ยืนเอาสิ!”
เนื่องจากแรงกดดันของนายท่านน่ากลัวเกินไป ซึ่งมีเพียงใต้เท้าจื่อโยวที่คุ้นเคยแล้วเท่านั้นที่สามารถพูดคุยและตำหนินายท่านพร้อมรอยยิ้มได้
ส่วนพวกเขาก็ทำได้เพียงคุกเข่าอย่างถ่อมตัว และไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
มู่เฉียนซีพิงอยู่ในอ้อมแอนของจิ่วเยี่ยอย่างเกียจคร้านพลางกล่าวว่า “เจ้าพาข้ามาทำอะไรที่นี่? แค่ต้องการให้ข้าได้มาลองนั่งบนบัลลังก์อันน่าเกรงขามของท่านอ๋องจิ่วเยี่ยอ
