่ไหน?”
มู่เฉียนซีจ้องมองไปยังคนที่อยู่ข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “บอกเจ้าว่าเท่าไรแล้วเจ้าจะคืนให้ข้าหรืออย่างไร? ข้าไม่ใช่ผีดูดเลือดสักหน่อย ถึงเอาเลือดเจ้ามาก็ดื่มไม่ได้อยู่ดี! แต่ห หากพูดถึงคนที่ผนึกคำสาป ก็มีคนไม่น้อยที่โดนคำสาป และข้าก็ใช้เลือดของเจ้าในการผนึกมันเหมือนกัน!”
นางจ้องมองไปที่จิ่วเยี่ยพลางกล่าวว่า “ในเมื่อมันผ่านไปแล้ว และทั้งหมดก็ปลอดภัยดี เจ้าก็ไม่ต้องคิดมาก...อุ้บ...”
มีความเจ็บปวดในใจของเขาที่ยากจะพูดออกมาได้ และจิ่วเยี่ยก็ทำได้เพียงใช้การเคลื่อนไหวง่าย ๆ เพื่อใกล้ชิดกับมู่เฉียนซีเท่านั้น ซึ่งจูบของเขา มีความอ่อนโยนและระมัดระวังมากกว่า าสิ่งอื่นใด
ทันทีที่จุมพิตสิ้นสุดลง มู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “คำขอโทษของเจ้า ข้าจะรับมัน!”
“ขอเพียงมีการขอโทษเช่นนี้ ซีก็จะพึงพอใจได้อย่างง่าย ๆ แล้ว”
“เฮ้ หวงจิ่วเยี่ย เจ้าเพิ่งจะดีขึ้นเองนะ เจ้า…”
“ตอนนี้ข้าดีมากแล้วต่างหาก!”
ในตอนที่ทั้งสองคนเข้ามาใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาก็เริ่มเข้าไปพัวพันกันอย่างลึกซึ้ง
มู่เฉียนซีได้ยินเสียงที่จิ่วเยี่ยกล่าว
