ทั้งพวกของจื่อโยวและซิงเฉินต่างก็พากันวิ่งเข้ามากันหมด แต่กลับถูกพลังคำสาปแห่งความมืดโจมตีจนลอยกระเด็นออกไป
พลังนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวมากจริง ๆ เดิมทีพวกเขาก็ไม่สามารถที่จะเข้าใกล้ได้อยู่แล้ว
จื่อโยวผงะไปครู่หนึ่ง “เหตุใดถึงเร็วขนาดนี้ คนงามนาง…”
ถึงสถานการณ์คราวนี้ดูเหมือนว่าจะไม่อันตรายเท่าตอนที่ต้นไม้ปีศาจแห่งความตายออกมาก่อการจลาจลครั้งนั้น แต่ทว่าไม่มีไม้เทพแห่งชีวิตคอยช่วยเหลืออีกเป็นครั้งที่สองแล้ว ฉะนั้นในสถ ถานการณ์เช่นนี้คนงามจะควบคุมมันได้อย่างไรล่ะ?
ตอนนี้คนงามคงจะไม่ได้ถูกเยี่ยเคี้ยวเล่นจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้วหรอกนะ!
จื่อโยวกล่าวว่า “รีบไปเชิญท่านอู๋หยามา เร็วเข้า!”
หากคนงามไม่มีหนทางแล้วละก็ เขาก็ทำได้เพียงแค่หวังว่าอู๋หยาจะคิดหาหนทางออกได้
ถึงเขาจะมีส่วนที่ไม่ค่อยพอใจกับร่างทรงผู้นี้ แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธความสามารถและความรู้ของเขาได้เช่นกัน
“ขอรับ!” เป๋ยโต่วและซิงเฉินรีบไปเชิญเขามาทันที
อู๋หยาสวมชุดคลุมยาวสีขาวนวล ผมยาวของเขาเป็นสีขาวราวกับหิมะ และผิวพรรณของเขาก็ขาวซีดไร้สีเลือดเลยแม้เต่น้อย
เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ และทำได้เพียงนั่งอยู่บนรถเข็นโดยให้คนอื่นเข็นมาเท่านั้น
