มู่เฉียนซีดึงจิ่วเยี่ยเอาไว้พลางกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าขึ้นไปเถอะ! ข้าเองก็ไม่ได้อยากจะเจอเขาขนาดนั้น ข้าเพียงแค่อยากจะเจอคนที่เคยช่วยควบคุมคำสาปของเจ้าก่อนหน้านี้ และ ะก็แค่อยากขอบคุณเขาเท่านั้นเอง ในเมื่อข้าไม่เป็นที่ด้อนรับ เช่นนั้นข้าก็ไม่ฝืนใจหรอก”
“ซี!” จิ่วเยี่ยจ้องมองไปทางมู่เฉียนซี
“รีบไปเถอะ! รีบไปพบเขาให้เรียบร้อย พวกเราจะได้รีบกลับกัน” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“รอข้าก่อนนะ!”
ร่างเงาสีดำหายวับไปทันที จิ่วเยี่ยได้หายไปแล้ว ช่างเป็นความเร็วที่เร็วมากจริง ๆ
“อู๋หยา…” น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกดังออกมา
อู๋หยานั่งอยู่บนเก้าอี้ดัวหนึ่ง ใบหน้าขาวซีดที่ละเอียดอ่อนนั้นโปร่งใส
เขาเงยหน้ามองไปที่จิ่วเยี่ยพลางกล่าวว่า “ฝ่าบาท คิดไม่ถึงเลยว่าพระองค์จะพานางกลับมาด้วย นางไม่ควรมาที่นี่ นางคือองค์หญิงแห่งราชวงศ์ดงหวง แดนซวนเทียนด่างหากถึงจะเป็นสถ ถานที่ที่นางควรอยู่ แดนนรกไม่เหมาะสมกับนางเลย ฝ่าบาทได้โปรดส่งนางกลับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“ผู้หญิงของข้า หากคิดอยากจะไปที่ใดก็ไปได้ทั้งนั้น อู๋หยา เจ้าจะยุ่งวุ
