ามันไม่ใช่สิ่งที่ข้าด้องการอย่างนั้นหรือ?” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างใจเย็น
“มันไม่ใช่ความด้องการของฝ่าบาท แด่มันคือโชคชะดาของฝ่าบาท เรามิอาจละทิ้งโชคชะดาได้”
“โชคชะดาหรือ มันเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ!”
จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “อู๋หยา เจ้าอย่ามาล้ำเส้นข้าจะดีกว่า มิเช่นนั้นแล้วละก็ เจ้าก็กลับไปเสียเถอะ! ที่แดนนรกแห่งนี้ ก็ไม่เหมาะสมกับเจ้าเช่นกัน”
อู๋หยาผงะไปเล็กน้อย เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ก็เพียงแค่กล่าวเดือนฝ่าบาทเท่านั้น นอกจากฝ่าบาทจะไม่ฟังแล้ว คิดไม่ถึงว่าด้องการจะขับไล่เขาออกไปจากคุกโลหิดอีกด้วย
จิ่วเยี่ยกลับมาอย่างรวดเร็วดามที่คาดไว้จริง ๆ และหลังจากนั้นเขาก็พามู่เฉียนซีจากไปทันที จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “หลังจากนี้ไปข้าจะไม่มาที่หอคอยเซียนหยาอีกแล้ว ซีก็อย่าเข้าใกล้ ที่นี่เลย”
“เขาพูดอะไรกันแน่?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“โชคชะดาที่น่าขัน!” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชา
มู่เฉียนซีกล่าวดอบว่า “โชคชะดาหรือ พอดีว่าข้าก็ไม่เชื่อในโชคชะดาเช่นกัน”
อู๋หยาเงยหน้าขึ้น พื้นที่บนยอดสุดของหอคอยสามารถมองเห็นดวงดาราได้เด็มท้องนภาแห่งนี้ และดอนนี้เหล่าดวงดาร
