่นอนอยู่แล้ว
“ไม่!” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยเสียงที่แหบแห้ง
“เช่นนั้นก็ดี!” นางกล่าวอย่างประนีประนอม
ผลปรากฏว่าภายในระยะเวลาที่กำหนด การฝึกฝนอยู่ในน้ำพุแห่งมิติของมู่เฉียนซีไม่คืบหน้ามากเท่าไรนัก และหลังจากนั้นนางก็ถูกจิ่วเยี่ยพาตัวไป
สถานที่ต่อไปที่พวกเขามาถึงก็คือทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ภายในทะเลสาบแห่งนั้นมีไอเย็นแผ่กระจายออกมา และมันก็ทำให้มู่เฉียนซีตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเย็น จนทำให้ต้องซุกตั วเข้าไปในอ้อมแขนของจิ่วเยี่ยมากขึ้นไปอีก
จิ่วเยี่ยโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าของนางพลางกล่าวว่า “ซี รออีกเดี๋ยวก็จะไม่หนาวแล้วล่ะ”
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ได้รู้แล้วว่าที่จิ่วเยี่ยบอกว่าจะไม่หนาวอีกต่อไปมันเป็นเช่นไร นั่นก็เป็นเพราะว่าหลังจากนั้นนางก็สัมผัสได้แต่ความร้อน และทั้งตัวของนางก็ร้อนราวกับภ ภูเขาไฟอย่างไรอย่างนั้น
น้ำพุเย็นนี้ช่างน่าทึ่งมากจริงๆ แม้ว่าบนร่างกายจะมีรอยแผล แต่ก็สามารถหายไปได้อย่างรวดเร็ว
และด้วยความที่อยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของจิ่วเยี่ย ทำให้เขาอยากที่จะทิ้งร่องรอยเอาไว้บนผิ
