อร์จะไม่สามารถคาดเดาตัวตนของข้าออก” มู่เฟิงอวิ๋นกล่าวอย่างขมขื่น
มู่เฟิงหลิงพูดคุยเรื่องราวมากมาย ทั้งตอนนี้มู่เฟิงหลิงถูกรังแก และตอนที่เขาถูกคนของเผ่าคำสาปไล่ล่า ซึ่งแววตาของมู่เฟิงอวิ๋นก็ฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที
แต่เมื่อมีเรื่องที่เกี่ยวกับซีเอ๋อร์ สายตาของมู่เฟิงอวิ๋นก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมาทันทีเช่นกัน
นอกจากนี้ยังมีตอนที่มู่เฟิงหลิงและซีเอ๋อร์ได้อยู่ด้วยกัน ซึ่งเมื่อมู่เฟิงอวิ๋นได้ฟังแล้วก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาทันที
หลังจากที่มู่เฟิงหลิงเล่าเรื่องราวของตนเองจบแล้ว ก็กล่าวว่า “ซีเอ๋อร์บอกว่าอวู่ซวงไปที่แดนปีศาจ ส่วนเจ้าเด็กเหลือขอชิงเฉินก็จากไปโดยที่ไม่สนใจน้องสาวเลยแม้แต่น้อย หากท่า านหาเขาพบแล้ว ท่านจะต้องยอมให้ข้าสั่งสอนบทเรียนแก่เขาด้วย!”
มู่เฟิงอวิ๋นกล่าวว่า “ในที่สุดอวู่ซวงก็ไปยังแดนปีศาจสินะ สถานที่แห่งนั้นต่างหากถึงจะเป็นที่ของเขา และหวังว่าเขาจะยังปลอดภัยดี ส่วนชิงเฉิน…”
“ข้ารู้ว่าเขาออกมาจากดินแดนทั้งสี่ทิศแล้ว และตอนนี้เขาก็อยู่ที่แดนศักดิ์สิทธิ์!”
มู่เฟิงหลิงผงะไปเล็กน้อย “แดนศักดิ์สิทธิ์ เขาถูกคนจับตัวกลับไปอย่างนั้นหรือ?”
ในฐานะ
