มู่เฉียนซีเก็บรวบรวมใบไม้ของไม้เทพแห่งชีวิตอย่างบ้าคลั่ง ถึงไม้เทพแห่งชีวิตจะโวยวายขึ้นมา นางก็ยังคงสงบและเก็บมันต่อไปอยู่ดี
“ข้าโกร๋นแล้วเจ้ามีความสุขอย่างนั้นหรือ? หากเจ้าชอบใบไม้แห่งชีวิตเจ้าก็เอาเถอะ! เอาไปเลย! ถือว่าข้าให้เจ้าก็แล้วกัน แม้แต่หัวใจเขาก็ยอมให้เจ้า ข้าก็จะเอาใบไม้ให้เจ้าด้วยก็แล้วกัน เจ้าจะได้ไม่ค คิดว่าข้าขี้งกเกินไป”
เดิมทีแล้ว เมื่อไม้เทพแห่งชีวิตพูดจบก็อยากที่จะค่อย ๆ หายไป
แต่ผลสุดท้ายมู่เฉียนซีกลับเอาแต่คิดถึงใบไม้ของมัน จึงทำให้มันทนความโดดเดี่ยวไม่ไหวแล้วพูดขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนที่มันจะเหี่ยวเฉาและหายไปอย่างสมบูรณ์ การรับรู้ของมันก็เริ่มอ่อนแอลงเล็กน้อย
ไม้เทพแห่งชีวิตพูดขึ้นมาอย่างเจื้อยแจ้วว่า “เดิมทีแล้ว! ข้าคิดว่าเจ้าอาจจะตายด้วยน้ำมือของต้นไม้ปีศาจแห่งความตายไปแล้ว ตอนนี้เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นแล้วก็รู้สึกหดหู่ใจเหลือเกิน แต่วิธีการตายแบ บบนี้ในตอนนี้ ตอนที่ชิงอิ่งสามารถตายไปเพื่อปกป้องคนสำคัญที่สุดของตนเองได้ มันดีกว่าก่อนหน้านี้มากเลย!”
“ฉะนั
