้นมู่เฉียนซี เจ้าอย่าได้เสียใจเกินไปนักเลย เจ้าเก็บรวบรวมใบไม้ไว้เป็นที่ระลึกเกินความจำเป็นแล้ว! เมื่อข้าหายไปแล้วใบไม้เหล่านี้จะสูญเสียพลังชีวิตไปอย่างรวดเร็วและกลายเป็นเพียงใบไม้ธรรมดาเ เท่านั้น และเจ้าก็จะไม่มีทางกลั่นไขวิญญาณแห่งชีวิตธาตุพฤษาออกมาได้อีก”
มู่เฉียนซีได้ยินที่เขาพูดไปด้วย และเก็บรวบรวมใบไม้แห่งชีวิตไว้จนเต็มหม้อยาไปด้วย
หลังจากนั้นเปลวเพลิงก็ลุกไหม้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน มู่เฉียนซีได้เริ่มนำเอาใบไม้เหล่านี้มากลั่นยาน้ำแล้ว
“เจ้าจะต้องอดทนเอาไว้ ยังไม่ถึงนาทีสุดท้ายไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็จะยอมแพ้ไม่ได้ เจ้าได้ยินหรือไม่!”
และหลังจากนั้น มู่เฉียนซีก็เริ่มกลั่นยาขึ้นมาทันที
ไม้เทพแห่งชีวิตนั้นไม่คุ้นเคยกับวิธีการกลั่นยาของมนุษย์ แต่มันกลับรู้สึกได้ถึงความทุ่มเทอย่างรุนแรงที่มาจากมู่เฉียนซี
ความจริงแล้วมันยอมแพ้กับตนเองไปแล้ว แต่นางยังไม่คิดจะยอมแพ้ นางต้องการที่จะใช้ใบไม้ที่ร่วงโรยของมัน และใช้พลังแห่งชีวิตที่ยังเหลืออยู่นั้น เพื่อพยายามเป็นครั้งสุดท้าย!
แต่ทว่ามันไร้ประโยชน์จริง ๆ!
แต่เดี๋ยวก่อน…
มันรู้สึกว่าตอนที่มู่เฉียนซีกำลังกลั่นยา
