ากนี้ ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้ารังแกนางด้วย จงดูแลนางให้ดีอย่าให้มีผู้ใดมาทำร้ายนางได้ นี่คือความปรารถนาของเจ้าเด็กโง่นั่น”
ทันทีที่คำพูดของไม้เทพแห่งชีวิตจบลง ใบไม้ก็ร่วงลงมาจากกลางอากาศราวกับห่าฝนก็มิปานทันที
ไม้เทพแห่งชีวิตกำลังจะตายแล้ว ใบไม้ของมันร่วงโรยลงมาก่อน หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ เหี่ยวเฉาลง และสุดท้ายก็ตายไปในที่สุด!
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงที่แหบพร่าว่า “ข้า…ข้ายังไม่ได้เก็บใบไม้ทั้งหมดของเจ้าเลย แต่เจ้ากลับปล่อยให้ใบไม้ร่วงลงมาด้วยตัวเองแล้วหรือ เจ้า…”
ทันใดนั้นดวงตาของมู่เฉียนซีก็เบิกกว้างขึ้น ใบไม้…
ใบไม้ไง!
ใบไม้แห่งชีวิตร่วงโรยลงมาจากบนไม้เทพแห่งชีวิต แต่มันก็ยังคงมีพลังแห่งชีวิตหลงเหลืออยู่
มู่เฉียนซีไม่อยากที่จะให้ไม้เทพแห่งชีวิตต้องตาย และไม่อยากที่จะไม่ได้เจอชิงอิ่งอีก ฉะนั้นภายในใจของนางก็มีความคิดที่กล้าหาญมากอยู่อย่างหนึ่ง!
“ชิงมู่ อู่ชิง หลุนหุยจงออกมา! ไปเก็บรวบรวมใบไม้แห่งชีวิตนั้นซะ!”
หลังจากนั้น มู่เฉียนซีก็ได้นำหม้อเทพนิรันดร์ออกมา และกล่าวกับจิ่วเยี่ยว่า “รวบรวมใบไม้แห่งชีวิตให้ข้าหน่อย!”
จิ่วเยี่ยเหลือบมองไปทางพวกของซิงเฉินพลางกล่าวว่า “พวกเจ้ามัวยืนทำอะไรอยู่? ยังไ
