ม่รีบลงมือกันอีก!”
พวกของซิงเฉินและเป๋ยโต่วยังไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปใกล้เลยด้วยซ้ำ ซึ่งพวกเขาทนที่จะปิดตาของตนเองไม่ไหวแล้ว
มู่เฉียนซีรีบเข้าไปเก็บใบไม้แห่งชีวิตอย่างรีบร้อน โดยที่ตอนนี้นางสวมเพียงแค่เสื้อคลุมของจิ่วเยี่ยและไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกแล้ว
จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “หากพวกเจ้ากล้ามองส่งเดช ข้าจะถือว่าพวกเจ้าไม่ต้องการดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว”
“นายท่าน โปรดวางใจ พวกเราไม่มีทางมองสิ่งที่ไม่ควรมองอยู่แล้วขอรับ” ซิงเฉินกล่าวด้วยเหงือที่แตกพลักออกมา
เมื่อพวกเขาเริ่มปฏิบัติการเก็บใบไม้แห่งชีวิตครั้งใหญ่นี้แล้ว ไม้เทพแห่งชีวิตก็กล่าวขึ้นมาว่า “มู่เฉียนซี เจ้านี่ช่างโหดร้ายเหลือเกิน! ข้าจะตายอยู่แล้ว แม้แต่ใบไม้ที่ร่วงโรยของข้าเจ้ายังไม่ละเว้นเลยหรือ”
“บ้าเอ้ย!” เมื่อได้ยินเสียงของไม้เทพแห่งชีวิต ซิงเฉินก็ถูกทำให้ตกใจเป็นอย่างมากทันที
.
.
