นั้นมู่เฉียนซีก็ออกมาจากอ้อมกอดของเขา และกอดคอของเขาเอาไว้พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปประทับริมฝีปากของเขา
“จิ่วเยี่ย ไม่ว่าผลสรุปจะเป็นเช่นไร? ข้า…ข้าก็รักเจ้า รักเจ้ามาก ๆ อยู่ดี!”
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นไปปิดริมฝีปาก และจุมพิตเขา
นางไม่รู้ว่ายาน้ำที่นางกลั่นไปก่อนหน้านี้เหล่านั้น จะมีประโยชน์บ้างหรือไม่ แต่ภายใต้พลังแห่งชีวิตที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ประสิทธิภาพของยาน้ำจะต้องเพิ่มสูงขึ้นอย่างแน่นอน
นางต้องการที่จะลองดู แม้ว่าจะมีผลลัพธ์ที่ไม่แน่นอนแต่นางก็ยังอยากที่จะลองอยู่ดี!
ฉึก ฉึก ฉึก!
มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาออกมาจากนั้นก็ปักลงไปที่แขนและต้นคอของจิ่วเยี่ย แต่จิ่วเยี่ยกลับไม่สนใจอันตรายจากพลังแห่งชีวิตที่อยู่รอบตัวเขา และไม่สนใจอันตรายเล็ก ๆ น้อย ๆ จาก การฝังเข็มของมู่เฉียนซีเหล่านั้น ทว่าเขากลับขบริมปากของของมู่เฉียนซีอย่างบ้าคลั่งมากขึ้นไปอีก
แม้ว่าพลังแห่งชีวิตจะสร้างความเจ็บปวดให้เขามากแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจ ราวกับเป็นสัตว์ป่าก็มิปาน ดวงตาสีฟ้าเข้มของเขาในขณะนี้สั่นไหวราวกับเปลวเพลิง และหลังจากนั้นเขาก็ล้ม
