ไปทางมู่เฉียนซี!
ปึกก!
แคว่ก!
เครื่องแต่งกายของนางกลายเป็นความว่างเปล่า มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “เพื่อที่จะลวนลามข้า เจ้าหมอนี่ถึงกับไม่กลัวตายเลยอย่างนั้นหรือ?”
นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะพลังแห่งชีวิตนี้กำลังทำลายเขา จนเขาไม่อาจต้านทานได้ จึงเลิกที่จะสนใจ และคิดที่จะเอาแต่แสวงหาความสุขดีกว่าหรือไม่
จิ่วเยี่ยจ้องมองไปที่มู่เฉียนซี และดวงตาสีฟ้าเข้มของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ชั่วร้าย “ข้าไม่ได้ลวนลามเสียหน่อย แต่ข้ากำลังจะกินเจ้าต่างหากล่ะซี!”
ตึง!
และชิงอิ่งร่อนลงมาจากกลางอากาศ
ไม้เทพแห่งชีวิตก็ร่อนลงมาและหยั่งรากลึกลงบนพื้นดินทันที จากนั้นก็จับเขาเอาไว้ และวางไว้บนกิ่งก้านของเขาเพื่อใด้เขาได้พักผ่อน
“เฉียน…”
แววตาของชิงอิ่งจ้องมองไปยังรังไหมที่ห่อหุ้มด้วยพลังแห่งชีวิตนั้น นางอยู่ข้างใน…
“พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว เรื่องต่อจากนี้ ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาเถอะ! จิตวิญญาณแห่งโชคชะตามักจะเป็นที่โปรดปรานของผู้คนเสมอ เจ้าจะต้องเชื่อนาง ว่าจะต้องไม่เป็นอะไร! ! เจ้าจะต้องอดทนให้ได้ ข้าเองก็จะอดทนด้วยเช่นกัน ถึงแม้ทั้งหมดนี้จะหายไป
