ยนนายท่าน บ่าวรู้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร เพียงแต่คุณหนูใหญ่ สั่งให้ปล่อยเขาเข้าไป หลังจากนั้นยังให้บ่าวเฝ้าประตู ห้ามผู้ใดล่วงล้ําเข้า ไปเจ้าค่ะ”
ประตูให้
“ใชเจ้าค่ะ!”
หลิงเอ๋อร์รีบเสริม
“เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรก มีหลายหนแล้วที่บ่าวกับหลีตัวจื่อเฝ้า
“อะไรนะ!”
จ้าววงเดือดดาลจนหน้าดําคล้ํา คว้าถ้วยกระเบื้องบนโต๊ะปาใส่
จ้าวเข่อหรันโดยไม่ลังเล ถ้วยนั้นกระแทกหน้าผากนางเต็มแรง เลือดสด
ไหลรินลงมาตามแก้มขาวซีด น่าหวาดหวั่นจนผู้คนสะท้าน
“ลูกมิได้ทําเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ลูกมิได้ทํา!”
จ้าวเข่อหรันรีบส่ายหน้า น้ําเสียงสั่นเครือ หันไป
มองหลิงเอ๋อ อย่างเจ็บปวด
“พวกนางโกหกเจ้าค่ะ ต้องการใส่ร้ายลูก ท่านพ่อโปรดเชื่อเถิด
ลูกไม่มีวันทําเรื่องอัปยศเช่นนั้น”
“คุณหนูใหญ่เอ๋ย ทําคนต้องมีมโนธรรม!”
หลี่หัวจ่อร้องไห้คร่ําครวญราวฟ้าถล่ม
“บ่าวจะกล้าใส่ร้ายคุณหนูได้อย่างไรเจ้าคะ!”
“จริงเจ้าค่ะ!” หลิงเอ๋อร์พยักหน้ารัว
“บ่าวก็ไม่อยากพูด แต่เมื่อนายท่านกับฮูหยินถาม บ่าวมิอาจปิด
บังได้เจ้าค่ะ”
“เฮ้อ….พี่สาว ท่านไยจึงทําเรื่องเช่นนี้ลงได้?”
จ้าวเข่อเหรินยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ําตาเบา ๆ สีหน้าปวดร้าวราวหัว
ใจแหลกสลาย
“ท่านทําเช่นนี้ จะตอบแทนบุญคุณบิดามารดาอย่างไร แล้วจะ
เผชิญหน้าชื่อจื่อได้อย่างไรเล่า?”
“ข้าไม่ได้ทํา! พวกนางโกหก!”
จ้าวเข่อหรันจ้องหลี่หัวจื่อและหลิงเอ๋อร์ด้วยสายตาเจ็บแค้น โดย
เฉพาะหลิงเอ๋อร์… สาวใช้ที่ติดตามนา
