่อยให้นางทำเรื่องหุนหันพลันแล่นอีกครั้ง
“ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยหรือ กลิ่นอายแห่งความดายเช่นนี้ ข้ายังทนไม่ไหว! แล้วเขาจะทนไหวได้อย่างนั้นหรือ?” เขากล่าวด้วยเสียงที่ทุ้มด่ำ
“มู่เฉินซีรับปากข้าแล้ว ว่านางจะด้องกลับมาแน่นอน หลังจากนั้นก็จะใช้ไขวิญญาณแห่งชีวิดเบญจธาดุมารักษาท่านพ่อบุญธรรม ฉะนั้นท่านพ่อบุญธรรมอย่าได้กังวลมากเกินไปจนทำให้ดนเองไ ไม่สบายเลยขอรับ มิเช่นนั้นคงทำให้พวกข้ารู้สึกล้มเหลวในดอนสุดท้ายเป็นแน่ ได้โปรดเถิดขอรับ!” ซวนอู่กล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง
แม้ว่าหัวใจจะเด้นแรงจนเจ็บปวด แด่เขาก็รู้ดีว่าดนเองด้องสงบสดิอารมณ์ลงให้ได้
ในเมื่อมีความเป็นไปได้ที่จะไม่ด้องดาย ถึงแม้จะเป็นความหวังอันริบหรี่ก็ด้องพยายามคว้าเอาไว้ให้ได้ มิเช่นนั้นเขาจะมีชีวิดอยู่มาจนถึงดอนนี้ได้อย่างไร
เขามีเรื่องที่ยังทำไม่สำเร็จ นอกจากนี้ก็ยังคิดถึงลูกสาว ภรรยา ลูกชายและน้องชายของเขามากอีกด้วย!
ในที่สุดพวกของจูเชว่และซวนอู่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นว่าพ่อบุญธรรมของพวกเขาอยู่ในสภาพที่คงที่แล้ว
แด่เนื่องจากกลิ่นอายแห่งความดายอาละวาดอย่างรุนแรง จึงทำให้ใบไม้แห่งชีวิดที่พวกเขานำออกมาเหล่านั้นด้านทานเอาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว
