างนั้นหรือ? หากพวกเจ้ามาตายอยู ที่นี่แล้ว พ่อบุณธรรมของพวกเจ้าไม่เลี้ยงพวกเจ้ามาเสียเปล่าหรืออย่างไร? ออกไปซะ!”
แววตาของมู่เฉียนซีเต็มไปด้วยความแน่วแน่ ราวกับว่าหากพวกเขาพูดว่าไม่ นางกับสัตว์พันธสัญญาของนางจะต้องลงมืออย่างไร้ความปรานีแน่นอน
จูเชว่กล่าวว่า “ซีซี เจ้าสัญญาแล้วนะ ว่าเจ้าจะดูแลตัวเองให้ดี ห้ามหลอกข้านะ!”
“หากหอหมอปีศาจไม่มีหมอปีศาจก็ไม่มีค่าอะไรเลย หากทำให้ข้าต้องขาดทุน ข้าอาจจะอารมณ์เสียจนทำลายมันทิ้งเลยก็ได้ ฉะนั้นเจ้ากลับมาให้อย่างปลอดภัยจะดีกว่า” ซวนอู่กล่าวด้วยสี หน้าที่เคร่งขรึม
“เฉียนซี ข้าเชื่อเจ้า! ฉะนั้นพวกเราอย่าเสียเวลาอีกเลย ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!” เนื่องจากว่าไป๋เจ๋อรู้จักกับมู่เฉียนซีนานที่สุด ฉะนั้นเขาจึงเลือกที่จะเชื่อนาง
เมื่อใบไม้แห่งชีวิตสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่ต้องการจะออกไปของเขา ก็มีลำแสงสีเขียวอ่อนปรากฏขึ้นมาห่อหุ้มเขาเอาไว้ และพาเขาออกไปจากตำหนักเทพแห่งชีวิตแห่งนี้ทันที
จูเชว่กัดริมฝีปากแน่น จากนั้นก็เตรียมตัวจากไปเหมือนกับซวนอู่
พวกเขารู้ดีว่า ถึงแม้จะอยู่ที่นี่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้อยู่ดี อย่างไรเสียพวกเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส และไม่สามารถควบคุมพลังแห่งชีวิตที่อยู่ข้า
