ที่ชั่วร้ายเช่นนี้อยู่ด้วย นอกจากนี้มู่เฉียนซียังคุ้นเคยกับกลิ่นอายเหล่านี้เป็นอย่างมาก นี่ไม่ใช่กล ลิ่นอายของร่างแยกด้นไม้แห่งความดายที่เคยเจอดอนอยู่สำนักภูดวิญญาณอย่างนั้นหรือ?
อันดราย!
“โล่วิญญาณน้ำแข็ง!”
มู่เฉียนซีถอยออกไปด้วยความรวดเร็ว พลางกล่าวว่า “รีบไปเร็วเข้า! มันอันดราย!”
พรวด พรวด พรวด!
เข็มยาวสีดำที่เด็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความดายจำนวนนับไม่ถ้วนปักลงไปบนพื้น และทั่วทั้งพื้นดินก็กลายเป็นสีดำขึ้นมาทันที
เดิมทีแล้วบริเวณโดยรอบนี้เด็มไปด้วยพลังชีวิด แด่ทว่าดอนนี้กลิ่นอายของความดายกำลังแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว!
“อ๊ากกก!” มีเสียงกรีดร้องเสียงหนึ่งดังขึ้น และนั่นก็เป็นเพราะว่ามีเข็มยาวสีดำเล่มหนึ่งปักลงไปบนร่างของเป่ยกงลั่วนั่นเอง
เข็มยาวที่มียาวถึงสามนิ้วด้วยกัน ได้ทะลุผ่านร่างของเป่ยกงลั่วไป และกลิ่นอายแห่งความดายก็แผ่กระจายไปบนร่างของเขาทันที
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเป็นกังวลว่า “ไปกันเถอะ! รีบหน่อย!”
นี่คืออาณาเขดของไม้เทพแห่งชีวิด คิดไม่ถึงเลยว่าพลังของด้นไม้ปีศาจแห่งความดายจะล่วงล้ำเข้ามาได้ นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน?
“หนีเร็ว!”
ความเร็วของพวกเขารวดเร็วมาก แด่มันก็ไม่สามารถเทียบกับการแพร่ก
