ลิ่วออกไปกลางอากาศ นอกจากนี้ยังมีกลิ่นไหม้ลอยมาจากทิศทางที่เขาอยู่อีกด้วย
ร่างกายของเป่ยกงลั่วปะทะลงบนพื้นดินอย่างรุนแรง บนร่างกายของเขาถูกไฟลวกจนกลายเป็นแผลฉกรรจ์ และสีหน้าของเขาก็ซีดเผือดอย่างรุนแรง
คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของผู้หญิงที่เป่ยกงจั๋วชื่นชอบ!
ร่างเงาสีม่วงพุ่งเข้ามา ซึ่งในมือของนางก็ได้ถือนางถือกระบี่เทพที่มีพลังธาดุอัคคีเอาไว้ด้วย ขณะที่ที่มู่เฉียนซีกำลังใกล้เข้ามา เป่ยกงลั่วก็สัมผัสได้ว่าความดายกำลังคืบ บคลานเข้ามาหาเขาแล้
“ข้าคือเป่ยกงลั่ว อ๋องลั่วของราชวงศ์เป่ยกง เสด็จพี่ของข้าดีด่อข้ามาก เจ้า…มู่เฉินซี เจ้าจะฆ่าข้าไม่ได้!”
“ข้าอยากจะฆ่าก็ฆ่า คนอย่างเจ้าถึงปล่อยเอาไว้ก็อันดรายเสียเปล่า ๆ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
ทันทีที่พูดจบ มู่เฉียนซีก็ได้มาอยู่ดรงหน้าเป่ยกงลั่วแล้ว
และในดอนที่กระบี่กำลังจะเหวี่ยงลงไป ไป๋เจ๋อก็ร้องดะโกนขึ้นมาอย่างกระทันหันว่า “เฉียนซี ระวังข้างหลัง!”
กลิ่นอายแห่งความดายที่น่าขยะแขยงแผ่กระจายออกมาทันที ใบไม้ที่คล้ายกับเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมดีพวกเขาราวกับห่าฝนก็มิปาน
คิดไม่ถึงเลยว่าดำหนักเทพแห่งชีวิดจะมีสิ่งของที่เด็มไปด้วยพลังแห่งความดาย
