งงง!
มู่หลินหลางมีความต้องการจะฆ่าเขาอย่างชัดเจน แต่พลังที่จักรพรรดิตงหวงได้ทิ้งเอาไว้กลับไม่มีผลเลยแม้แต่น้อย
มันไม่ใช่เพราะว่าจักรพรรดิตงหวงไม่ได้หลงเหลือพลังไว้ปกป้องพระราชโอรสของตนเอง แต่ทว่าคนที่ลงมือคือมู่หลินหลาง ซึ่งพลังนั้นก็คุ้นเคยกับกลิ่นอายของมู่หลินหลางเป็นอย่างดี ดังนั้นมันจึงไม่อาจทำร้ายนางได้อย่างสิ้นเชิง
“ฮะ ฮ่า ฮ่า! เสด็จพ่อ ท่านนี่ลำเอียงอย่างถึงที่สุดจริง ๆ แม้แต่ตอนที่มู่หลินหลางต้องการจะฆ่าข้า ท่านก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ไม่สนใจข้าเลย…”
ตึงง!
มู่หงจือล้มฟุบลงไปบนพื้น และเลือดสด ๆ ก็ไหลรินออกมาอย่างต่อเนื่อง
เป่ยกงลั่วแสยะยิ้มอย่างกระหายเลือดพลางกล่าวว่า “มีเลือดสดใหม่มาอีกแล้ว ฝ่าบาทหลินหลาง พวกเรามาทำกันอีกครั้งเถิด อีกไม่นานผลข้างเคียงของข้าก็จะสงบลงแล้ว ทีนี้เจ้าก็ได้หลุดพ้นอย่างสมบูรณ์เสียที”
เลือดสด ๆ กระจายไปทั่วร่างของนาง และมู่หลินหลางก็ตะโกนร้องด้วยความหวาดกลัว “ไม่เอา…”
หลังจากนั้น นางก็ไม่มีแม้แต่แรงที่จะพูดเลยด้วยซ้ำ
มู่หลินหลางทำได้เพียงแค่พูดอย่างแผ่วเบาว่า “ท่านอ๋องลั่ว ทะ…ท่านอ่อนโยนกับข้าหน่อยได้หรือไม่”
อย่างไรเสียท่านอ๋องลั่วก็เป็นเพียงแค่คนบ้าที่กระหายเลือดเท่า
