ะที่หยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมา “จะ…เจ้าอยากให้ข้าฆ่าหรือ!”
“ใช่สิ! เจ้าคิดว่าอยากจะปล่อยให้เขามองเจ้าเป็นตัวตลกอย่างนั้นหรือ? องค์หญิงหลินหลางผู้สูงส่งแห่งราชวงศ์ตงหวงถูกคนอื่นเห็นในสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ เจ้าเองก็อยากให้เขารีบหายไปจากโลกนี้เร็ ๆ เหมือนกันไม่ใช่หรืออย่างไร?” เป่ยกงลั่วกล่าวอย่างเหี้ยมโหด
มู่หลินหลางจับมีดเล่มนั้นเอาไว้แน่น ใช่แล้ว เป่ยกงลั่วพูดถูกต้องแล้ว มู่หงจือจะต้องตาย
องค์ชายสามก็สังเกตเห็นแววตาของมู่หลินหลางเช่นกัน เขากล่าวพร้อมกับสีหน้าที่ซีดเผือด “มู่หลินหลาง พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ เป็นพี่น้องที่มีสายเลือดเดียวกัน นี่เจ้าอยากจะฆ่าพี่ชายของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
มู่หลินหลางกล่าวอย่างเย็นชาว่า “พี่น้องหรือ ในสายตาข้าเจ้าก็เป็นเพียงแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่งเท่านั้น เจ้ามันสมควรตายได้แล้ว!”
มู่หลินหลางถือมีดตรงเข้าไปแทงองค์ชายสามอย่างไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย
องค์ชายสามจ้องมองมู่หลินหลางด้วยความเกลียดชัง “มู่หลินหลาง เจ้ามันเป็นนางสารเลว! เป็นนังผู้หญิงสําส่อนสารเลว! ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าในอนาคตตกต่ำลงอย่างที่สุด เจ้าต้องตายอย่างน่าสมเพชมากกว่าข้า! เจ้าจะต้องตายอย่างน่าสมเพชมากกว่าข้าแน่!”
ปั
