ามารถยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้ได้ก็เท่านั้นเอง
ถึงผลข้างเคียงของเป่ยกงลั่วยังไม่ถูกขจัดไปอย่างสมบูรณ์ แต่มู่เฉียนซีก็ไม่ได้คิดจะลงมือง่าย ๆ ในเวลานี้
หลังจากที่เป่ยกงลั่วบ้าคลั่งไปอีกครั้ง ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นของเขาในที่สุดก็กลับมาเป็นปกติได้เสียที
มู่หลินหลางในตอนนี้ดูไม่เหมือนมนุษย์แล้ว เพราะทุกตารางนิ้วบนร่างกายของนางราวกับถูกสัตว์ร้ายฉีกทึ้งก็มิปาน
หลังจากนั้นเป่ยกงลั่วก็ได้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีขาวสะอาดสะอ้านอีกครั้ง และเขาก็ดูเหมือนเป็นเพียงชายหนุ่มสูงศักดิ์ที่เย็นชาคนหนึ่งเท่านั้น
พรวด!
มู่หลินหลางกระอักเลือดสด ๆ ออกมา ซึ่งภายในใจก็เอาแต่ก่นด่าคนไร้ศีลธรรมจรรยาเฉกเช่นสัตว์เดรัจฉานผู้นี้
เป่ยกงลั่วกล่าวถามว่า “องค์หญิงหลินหลาง เจ้าอยากจะตายอย่างไรล่ะ?”
“เจ้ากล้าฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ? ให้ข้าฆ่ามู่หงจือยังไม่เท่าไร แต่หากเจ้ากล้าฆ่าข้า เจ้าก็จะต้องทุกข์ทรมานมากเช่นกัน” ไม่ว่าก่อนหน้านี้เป่ยกงลั่วจะทำเรื่องที่มากเกินไปแค่ไหน มู่หลินหลางก็ทนกัดฟันจนผ่านมันมาได้
เพราะนางเชื่อว่า เป่ยกงลั่วไม่มีทางกล้าฆ่านางอย่างแน่นอน!
ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะตายไม่ได้ นางยังไม่ทันได้ฆ่าสัตว์เดรัจฉานผู้นี้เลย ทั้งยังไม่ได้ฆ่าได้นางสาร
