เลวอย่างมู่เฉียนซี นอกจากนี้นางยังทำตามความปรารถนาของเสด็จพ่อไม่สำเร็จอีกด้วย
แม้ว่านางจะต้องอับอายมากเพียงใด แต่นางไม่สามารถตายได้เด็ดขาด!
เป่ยกงลั่วกล่าวตอบว่า “ข้าไม่มีทางลงมือเองอย่างแน่นอน อยู่ที่เจ้าจะฆ่าตัวตายด้วยตนเอง? หรือว่าจะรอให้คนของข้ากลับมา และให้พวกเขาได้ลองลิ้มรสหญิงสาวที่ข้าเคยใช้ ให้พวกเขาลิ้มรสองค์หญิงแห่งราชวงศ์ตงหวง ที่เป็นถึงคู่หมั้นขององค์รัชทายาทเป่ยกง”
มู่หลินหลางสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ และเป่ยกงลั่วก็ไม่ใช่คนที่จะเป็นห่วงลูกน้องของตนเอง ฉะนั้นการที่ลูกน้องตายไปสักคนก็ไม่ได้สำคัญอะไรเลย
ในเมื่อมู่หลินหลางไม่มีความกล้าที่จะฆ่าตัวตาย เป่ยกงลั่วจึงกล่าวว่า “เอาล่ะ เช่นนั้นก็รอลูกน้องของข้ากลับมาก็แล้วกัน”
การที่พวกเขาไม่กลับมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ ถือว่าเป็นเรื่องที่ผิดปกติมาก และถึงเป่ยกงลั่วจะรอไปอีกสักพักหนึ่ง แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีใครกลับมาอยู่ดี
ดวงตาของเขาแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา และความอดทนของเขาก็ถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน
“เจ้าพวกไร้ประโยชน์กลุ่มนั้นไปตายอยู่ที่ไหนแล้ว ดูเหมือนว่าข้าจะต้องลงมือด้วยตัวเองเสียแล้วล่ะ! ขอเพียงไม่ทำให้ชีวิตขององค์หญิงหลิงหลางอย่างเจ้าตกอยู
