ย่างโกรธเคืองว่า “เป่ยกงลั่ว เจ้าอยากตายหรือ! เจ้าตาบอดหรืออย่างไร? หรือเจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือองค์หญิงว่าที่พระชายาแห่งราชวงศ์เป่ยกงของพวกเจ จ้านะ ฉะนั้นเจ้าอย่าคิดที่จะมาทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้กับข้า”
“คู่หมั้นของเป่ยกงจั๋วหรือ!” ทันทีที่คำพูดของมู่หลินหลางจบลง เป่ยกงลั่วก็โมโหขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
“ในเมื่อหามู่เฉินซีที่เป่ยกงจั๋วสนใจไม่เจอ เช่นนั้นก็ลงมือกับคู่หมั้นเพียงแค่ในนามของเขาก็ได้เหมือนกัน ฆ่าพวกมันซะ นอกจากมู่หลินหลางแล้ว คนอื่นฆ่าทิ้งให้หมด”
ภายในดวงตาของเป่ยกงลั่วเปล่งประกายไปด้วยจิตสังหารที่กระหายเลือด และเขาก็มีเจตนาฆ่าที่ต้องลงมือทำด้วยตนเองอย่างบ้าคลั่ง
เส้นเลือดที่อยู่บนมือของเขากระตุกอย่างบ้าคลั่ง แต่เขากลับยังฝืนทนเอาไว้
เพราะถึงเขาอยากจะลงมือตอนนี้ก็ทำไม่ได้อยู่ดี และทำได้เพียงแค่รอให้ผ่านไปอีกสักระยะหนึ่งเท่านั้น
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะมู่เฉินซีคนนั้นคนเดียว มิเช่นนั้นเขาก็คงไม่ต้องมาพบเจอกับการลอบกัดเช่นนี้แล้ว!
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!”
มู่หลินหลางผงะไปทันที “เป่ยกงลั่ว นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?”
เป่ยกงลั่วในตอนนี้มีสีหน้าที่น่าหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ ซึ่งความบ้าคลั่งนั้นขอ
