งเขาก็ทำให้มู่หลินหลางหวาดกลัวจนเกือบที่จะหมดสติไปเลยทีเดียว
“รีบคุ้มครองข้าเร็วเข้า! อย่าปล่อยให้ข้าต้องไปตกอยู่ในน้ำมือของคนบ้านั่นเด็ดขาด!”
“เป่ยกงลั่ว หากเจ้ากล้าลงมือกับพวกข้า เสด็จพ่อของข้าจะต้องไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”
มู่หลินหลางรู้สึกว่านางกับคนของราชวงศ์เป่ยกงมีโชคชะตาที่ไม่สมพงษ์กันเลยจริง ๆ เพราะก่อนหน้านี้ไม่นานนางก็จะเพิ่งจะโดนเป่ยกงจั๋วแทงข้างหลังมาอีกด้วย
และคราวนี้ในตอนที่นางกำลังบาดเจ็บสาหัสก็ต้องมาเจอกับท่านอาที่บ้าคลั่งของเขา อีกทั้งยังเป็นคนที่อยากจะฆ่านางอีกด้วย
“น้องหญิง…น้องหญิงเจ้าต้องช่วยข้านะ! ขะ…เขาบอกว่าจะไม่ฆ่าเจ้า สำหรับเขาแล้วเจ้าคือคนพิเศษ หรือไม่อย่างนั้นเจ้าก็ร่วมมือกับท่านอ๋องเป่ยกงลั่ว และขอให้เขาเปิดทางให้ส สิ ข้า…ข้ายังไม่อยากตาย!” องค์ชายสามกล่าวพลางกอดมู่หลินหลางเอาไว้แน่น
แม้ว่าเขาจะเป็นเสด็จพี่ของนาง แต่การที่มู่หลินหลางถูกผู้ชายคนหนึ่งกอดเช่นนี้ ก็ทำให้นางรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาทันทีได้เช่นกัน
นางกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “มู่หงจือ เจ้าคนเลว! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
