“มันเป็นสถานการณ์เร่งด่วน เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก ข้าควรที่จะขอบคุณเจ้าสิถึงจะถูก!” มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นมาตรงมุมปากของเขา ซึ่งเขาไม่ได้ใส่ใจมันเลย
“หากต้องการขอบคุณข้าละก็ เช่นนั้นหลังจากนี้ท่านก็จะต้องให้ความร่วมมือในการรักษาเป็นอย่างดีด้วย!”
“อื้ม! เช่นนั้นหลังจากนี้ท่านปรมาจารย์นักปรุงยามู่โปรดดูแลข้าด้วย” เขามองมู่เฉียนซีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ สำหรับแม่สาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ เขาชื่นชอบนางจากก้นบึ้งของหัวใจเลยจริง ๆ!
มู่เฉียนซีปรึกษาหารือกับนักปรุงยาทุกท่านอีกครั้ง นักปรุงยาเหล่านั้นกล่าวว่า “ยาลูกกลอนหรือท่านอาจารย์มู่ หากเป็นยาลูกกลอนแล้วละก็ ถึงจะเป็นยาลูกกลอนที่สามารถใช้ประโยชน์ในการช่วยชีวิตนายท่านได้ แต่มันก็ทำให้นายท่านต้องเจ็บปวดมากอยู่ดี! แม้ว่ายาลูกกลอนเหล่านั้นจะสามารถรักษาแผลเก่ากับถอนพิษร้ายแรงเหล่านั้นได้ ทว่ามันไม่เพียงจะไม่ช่วยนายท่านแต่อาจจะสะท้อนกลับอีกด้วย”
“ใช่แล้ว สถานการณ์มันเป็นเช่นนั้น ดังนั้นภายใต้สถานการณ์ปกติพวกเราไม่สามารถใช้ยาลูกกลอนอะไรได้เลย และทำได้เพียงเฝ้ามองนายท่านต่อสู้กับความเจ็บปวดเท่านั้น”
“……”
พวกเขาโศกเศร้าเป็นอย่างมาก เพราะถึงพวกเขาจะถือได้ว่าเป็น
