นักปรุงยาระดับแนวหน้าของแดนซวนเทียน แต่ก็เป็นครั้งแรกที่รู้สึกไร้ความสามารถเช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าจะใช้ยาลูกกลอนที่เหมาะสมและค่อนข้างอ่อนโยนมารักษาบาดแผลก่อน ส่วนพิษนั้นได้หยั่งรากลึกลงไปในร่างกายนายท่านของพวกท่านแล้ว ซึ่งมันน่าจะมีภูมิคุ้มกันแล้วแน่นอน ดังนั้นจึงควรที่จะทำให้ร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นมาก่อนจะดีกว่า”
“หากไม่สามารถใช้ยาลูกกลอนได้ ข้าค่อยคิดหาวิธีอื่นอีกที!”
มู่เฉียนซีได้นำยาลูกกลอนที่เหมาะสมทั้งหมดออกมาจากในมรดกที่ได้รับสืบทอดมาจากนิรันดร์ จนในที่สุดก็เลือกยาที่เหมาะสมออกมาได้แล้ว และยังปรับปรุงให้เหมาะสมขึ้นไปอีกด้วย
ถึงคุณสมบัติทางยาจะอ่อนไปสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไร ขอเพียงแค่ผลของยาไม่รุนแรง และสามารถหลีกเลี่ยงการสะท้อนกลับของพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นได้ก็เพียงพอแล้ว
การกลั่นยาลูกกลอนเป็นไปได้อย่างราบรื่นมาก ซึ่งมันก็ทำให้นักปรุงยาเหล่านั้นรู้สึกชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง
“หมอปีศาจสามารถสอนลูกศิษย์อย่างแม่นางมู่ออกมาได้ ช่างเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ”
“พรสวรรค์ของแม่นางมู่ ช่างทำให้ตาแก่อย่างพวกเรารู้สึกอับอายยิ่งนัก!”
“……”
เรื่องที่มู่เฉียนซีคือหมอปีศาจ มีเพียงพวกของชิงหลงทั้งหกคนและ
