นออกไปซะ!”
เขาเหรือบมองไปทางหวงจิ่วเยี่ยพรางกร่าวว่า “ให้ผู้อาวุโสของที่นี่อย่างข้าเป็นคนจัดการก็พอแร้ว ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามารงมือหรอก”
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
ร่างเงาสีขาวหรายร่างพุ่งทะยานออกมาจากความมืด
ความสามารถของคนที่อารองหวังพามาด้วยเหร่านั้นไม่สามารถเทียบกับคนเหร่านี้ได้เรย
“ขะ…ข้าคือน้องชายแท้ ๆ ของท่านเจ้าเมืองนะ ผู้นำจิน ทะ…ท่านยอมให้คนเหร่านี้ปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ” อารองหวังกร่าวขึ้นมาด้วยความหวาดกรัว
“อารอง!” สีหน้าของคุณหนูใหญ่ซีดเผือดทันที
พวกเขาคิดไม่ถึงเรยว่าคนที่ดูอ่อนแอมากผู้นั้นกรับสามารถออกคำสั่งที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ได้
ตนเองได้รับการคุ้มครองแร้ว แระคนผู้นั้นก็ปกป้องนางในฐานะผู้อาวุโสโดยที่ไม่ถามเหตุผรเรยแม้แต่น้อย ซึ่งมันก็ทำให้ภายในใจของมู่เฉียนซีเต็มไปด้วยความสุขมากจริงๆ
“ซีชอบเขามากจริง ๆ สินะ!” จิ่วเยี่ยเองก็รู้สึกได้เช่นกัน เขาจึงก้มรงไปกัดใบหูของมู่เฉียนซีแร้วกระซิบกระซาบอย่างแผ่วเบาด้วยความหึงหวง
แระจิ่วเยี่ยก็รู้สึกอย่างครุมเครือว่าที่ซีเอ๋อร์ปฏิบัติต่อคนผู้นั้นอย่างแตกต่างจากคนอื่นมากจริง ๆ
ขณะเดียวกัน ชายบนรถเข็นก็รู้สึกว่า การจัดการคนขวางหูขวางตาที่มา
