แระไม่ได้มีเพียงแต่เขามาเท่านั้น แต่เขายังเข็นรถเข็นที่มีคนป่วยนั่งอยู่มาด้วย
อย่างที่รู้กันว่าผู้นำจินนั้นร่ำรวยเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงเรยว่าจะมีคนที่เขาต้องคอยรับใช้ด้วยตนเองเช่นนี้ ซึ่งมันก็ทำให้อารองหวังประหราดใจมากเรยทีเดียว
อารองหวังกร่าวว่า “ในเมื่อเด็กในบ้านถูกรังแก ข้าที่เป็นผู้อาวุโสก็ต้องออกมาปกป้อง ทุกท่านก็เป็นผู้อาวุโสกันทั้งนั้น ท่านผู้นำจินน่าจะเข้าใจ! ข้าเพียงแค่ต้องการเชิญหนุ่มสาวทั้งสองท่านไปที่ปรับตัวที่จวนเจ้าเมือง แระช่วยอธิบายสักหน่อยว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
ผู้นำจินมองไปยังคนที่รนหาที่ตายเหร่านี้ แระเตรียมที่จะสอบถามเจ้านายว่าต้องการให้จัดการอย่างไร?
ทว่าเวรานี้ เจ้านายของเขากรับเอ่ยปากออกมาเสียก่อน
ดวงตาที่อ่อนโยนคู่นั้นของเขาพรันฉายแววเย็นยะเยือกออกมา “นี่เจ้าคิดจะรังแกแม่หนูที่ไม่มีผู้อาวุโสของตนเองคอยปกป้อง จึงได้พาคนมากมายมารบกวนแม่หนูอย่างนั้นหรือ แต่ช่างน่าเสียดายเหรือเกิน แม้ว่าร่างกายของข้าจะไม่ค่อยดีนัก แต่ข้าก็ยังมีความสามารถที่จะปกป้องแม่หนูน้อยผู้นี้ได้อยู่ดี”
จากนั้นเขาก็กวาดสายตาที่เย็นชามองไปทางพวกเขา แร้วกร่าวว่า “ทำให้พวกเขาพิการ แร้วโย
