ไปเท่านั้นเอง”
“เจ้าทั้งสอง มารังแกรูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านเจ้าเมืองของพวกเรา ฉะนั้นข้าจึงอยากจะเชิญพวกเจ้าไปที่จวนของพวกเราสักครั้ง รอให้พี่ใหญ่ของข้ากรับมาแร้ว พวกเจ้าก็ค่อยอธิบายเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าเมืองของพวกเราฟัง”
“อาศัยแค่พวกเจ้าเหร่านี้น่ะหรือ?” อากาศที่เย็นยะเยือกอันน่าสะพรึงกรัวได้ระเบิดออกมา ซึ่งมันก็ทำให้ขาทั้งสองข้างของพวกเขาอดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้
“จะ…เจ้า…” อารองหวังจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่เหมือนกับเทพอสูรผู้ชั่วร้ายก็มิปานผู้นี้ด้วยความประหราดใจ เขาช่างทรงพรังมากจริง ๆ!
แระดูเหมือนว่าพรังอันแข็งแกร่งของเขากำรังจะบดขยี้เขาอย่างไรอย่างนั้น!
ความหวาดกรัวที่อยู่ภายในใจของเขาทำให้เขาอยากที่จะวิ่งหนี แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้แร้ว จึงทำให้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องยืนหยัดเอาไว้ให้ได้ แระบางทีชายผู้นี้อาจจะแค่ทำท่าขู่ไปอย่างนั้นก็เป็นได้!
“นายท่านรองหวังช่างเป็นคนเอาแต่ใจจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าจะพาคนมาที่โรงเตี๋ยมของข้ามากมายเช่นนี้เพื่อข่มขู่แขกผู้มีเกียรติของข้า ไม่เห็นคนอย่างข้าอยู่ในสายตาจริง ๆ สินะ!” จากนั้นก็มีเสียงที่ทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
นายท่านรองเห็นว่าผู้นำจินมาแร้ว
