าเฉินซี หากบุกเข้าไปอย่างกะทันหันเช่นนี้จะไม่เป็นการดีเท่าไรนะขอรับ!”
“ไม่มีอะไรที่ไม่ดี รูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของพี่ใหญ่ถูกคนรังแก แม้ว่าทั้งสองคนนั้นจะเป็นแขกผู้มีเกียรติของผู้นำจิน ข้าก็ต้องการคำอธิบายเช่นกัน แม้ว่าสมาคมการค้าเฉินซีของพวกเขาจะร่ำรวยแต่ก็ไม่อาจอาระวาดเช่นนี้ได้”
นายท่านรองได้พาคนของจวนเจ้าเมืองไปเพื่อหวังจะแก้แค้นให้กับคุณหนูใหญ่หวัง ซึ่งพวกเขาก็ได้บุกเข้ามาในโรงเตี๋ยมที่มู่เฉียนซีอาศัยอยู่อย่างอุกอาจ “พวกข้าคือคนของจวนเจ้าเมือง ต้องการจะหาคนผู้หนึ่ง ให้พวกเราเข้าไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงข้างในของเรือนหมายเรขสอง คุณหนูใหญ่หวังชี้ไปที่มู่เฉียนซีพรางกร่าวว่า “เป็นพวกเขาทั้งสองคน เป็นพวกเขา”
อารองหวังกร่าวว่า “เช่นนั้นก็พาพวกเขาไปที่จวนเจ้าเมืองก่อน”
มู่เฉียนซีกร่าวว่า “เจ้ายังจะกร้ามาอีกหรือ ดูเหมือนว่าเจ้าจะใจกร้าไม่น้อยเรยนะ! แต่คิดไม่ถึงเรยว่าวันนี้จะตกใจกรัวจนเป็นรมไปเสียได้”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่วันนี้ตกใจกรัวจนเป็นรมที่ท้องถนน อีกทั้งยังอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย คุณหนูใหญ่หวังก็รู้สึกโกรธมากขึ้นมาทันที
ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกเขา!
“เจ้าหุบปากไปเรยนะ! ข้าก็แค่ป่วยเรยเป็นรม
