บข้า ข้าจึงอยากทำให้ซีเป็นผู้ห หญิงของข้าอย่างสมบูรณ์ ฉะนั้นข้าเลยยั้งสติไม่ค่อยอยู่เท่าไร” ภายใต้น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ไพเราะนี้เต็มไปด้วยร่ องรอยแห่งความโศกเศร้า
“ข้ารับไม่ได้จริง ๆ กลยุทธ์ที่ทำท่าทางเศร้าสร้อยเช่นนี้จื่อโยวก็เป็นคนสอนเจ้าอย่างนั้นหรือ! คิดไม่ถึงเลยว ว่าท่านอ๋องจิ่วเยี่ยที่น่าเกรงขามจะมาทำทางเศร้าสร้อยต่อหน้าข้า!” และมุมปากของมู่เฉียนซีก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย
“ต่อหน้าหญิงสาวอันเป็นที่รักของตนเอง ทำท่าเศร้าสร้อยไปก็ไม่ขายหน้าหรอก และที่ข้าพูดไปล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งส สิ้น!”
เห็นได้ชัดว่าจิ่วเยี่ยรอมาเป็นเวลานานมากแล้ว และมู่เฉียนซีก็คิดว่าหากคำสาปถูกถอนไปแล้ว นางคงได้กลายเป็นหม มาป่าเข้าปากเสือจริง ๆ เป็นแน่
อย่างไรก็ตามสัตว์ร้ายตัวนี้เติบโตมาได้สอดคล้องกับความปรารถนาของเขาที่สุด ทั้งยังวางนางไว้ในหัวใจด้วยความร รักอย่างสุดซึ้งอีกด้วย
แม้นางจะรู้ว่าหนทางเบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็ไม่มีทางที่จะเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน
“ข้าหิวแล้ว!”
“ซีหิวแล้ว เช่นนั้นอยากจะกินตรงไหนดีล่ะ?” จิ่วเยี่ยปลดเสื้อคลุมของตนเองออก
“ข้าไม่ชอบกินดิบ ๆ แล้วก็ไม่ได้ชอบกินเนื้อมนุษย์ด้วย” มู่เฉียนซีกล่าวพลางกัด
